சாபங்கள் பலிக்கட்டும்.........!

உங்கள் வீட்டுப் பெண்களெல்லாம்
படுக்கையைப் பக்கத்து வீட்டில்
போடட்டும்
என்று சொன்னதற்கே
துள்ளியெழுந்து வந்து
துடித்து வந்து
கேள்வி கேட்கும்
கணவான்களே!
அங்கே எங்கள்
வீட்டுப் பெண்கள்
துகிலுரிக்கப் பட்டு
துறத்தித் துறத்திக்
கற்பு சூறையாடப் பட்டபோது
என்ன செய்து கொண்டிருந்தீர்கள்?

எவளுக்கோ நடக்கிறது!
நமக்கென்ன என்றுதானே!
இன்று அந்நிலை
நம் வீட்டுப் பெண்களுக்கும்
வந்திடுமோ
என்ற அச்சம்
உங்களுக்கேன் வந்தது?

பாவத்தில் பங்குபெற்றோர்க்குத்தானே
சாபங்கள் பலிக்கக் கூடும்?
மடியினில் கனமில்லாமல்
மனதினிலேன் பயம் கொண்டீர்?

உள்ளுக்குள் உறைக்கின்றதென்றால்
நம் நாடிழைத்த
கேட்டில் நீரும்
பங்கு பெற்றீரா?
அல்லது
எம்மவர்க்கு நேர்ந்த
கொடுமை கண்டு
கைகொட்டி ரசித்தீரா?

சாபம் கண்டு
உமக்கென்ன பயம் வந்தது?
பாவம் செய்தது உண்மையெனில்
சாபத்தின் பலனை
தின்றுதானே ஆகவேண்டும்!

நரமாமிசம் புசித்தவர்களைக்
காக்கத்தானே
ஐநா சபையினிலும்
ஆதரித்துப் பேசுகின்றீர்!
இரக்கமற்ற இந்தியா
இருந்தாலென்ன
அழிந்தால்தான் என்ன?

அந்நிய நாட்டுப்
பிரச்சினையில்
தலையிடுதல் நடவாதென்று
சொல்லிக் கொண்டுதானே
உளவுக் கருவிகளும்
வக்கணையாய்
ஆயுத உதவிகளும்
செய்து முடித்தீர்!

செத்து மடிந்த
எங்கள் அண்ணன்மாரின்
ஆவிகள்
உங்களைச் சும்மா விட்டுவிடுமா?
கதறியழுதத் தாய்மார்கள்
சார்பில்தானே
தாமரையும்
சாபம் விடுத்தார்!

தவறிழுத்தோர்தானே
அஞ்ச வேண்டும்?
சாப விமோச்சனம்
தேட வேண்டும்?

சாபம் விடுத்தல்
தவறென்று
தடியெடுத்து வந்த
தைரிய சாலிகளே!
உங்கள் துள்ளல்தானே
நிரூபிக்கிறது
பாவத்தில் உங்களுக்கும்
பங்கு உண்டு என்பதனை?

ஏ பாரதமே!
எம்மினத்திற்கெதிராக
நீ தவறிழைத்தது
நிஜமென்றால்
அக்கருஞ்சாபம் பலிக்கட்டும்!
பாரத மாதா
ஒரு
பத்தினி அல்லவென்று
பாரோர் தூற்றட்டும்!

வீர வணக்கங்கள்

வீரர்கள்
வீழ்த்தப்படுவதில்லை!
விதைக்கப் படுகின்றனர்!

விதைகள்
விருட்சங்களாகும்
விரைவில்!

நாங்கள்
பிறந்த இடம்
தவறாகிவிட்டது!
இல்லையெனில்
உன்னுடனேயே
இருந்திருப்போம்
சமர் களத்தில்!

இது இரங்கற்பா
ஆகிவிடாது!
நீ என்றென்றும்
இருக்கிறாய்
எங்கள் மனதில்!
எங்கள் உறுதியில்!
எங்கள் மனோதிடத்தில்!
நம்புகிறோம் இன்னும்!
உம் விடியல்
பிறக்கும்
விரைவில்!

மழைத் துளிகள்!

பெரு மழை நின்றுவிட்ட
அமைதியானதொரு
மாலைப் பொழுதில்
விடாது வீசும்
சில்லென்ற காற்றும்
உன் கேசம்
கலைத்த பொழுதுகளை
நினைவு படுத்தி விடுகிறது!

உறங்கங்கள் தொலைத்த
இரவுப் பொழுதுகளின்
நிசப்தம்
கவிதைகளின்
முயற்சிகளில்
கசங்கிய காகிதங்களாய்

மனதின் வலி
மீண்டு மீண்டும்
உன்னையே நினைவூட்டுகிறதே!

காரணமேயின்றி
கணப் பொழுதில்
"என்னை மறந்துவிடென்று"
நீ கூறிச் சென்ற
அந்த சாலையின் முடிவு
மீண்டும் மீண்டும்
கடந்து செல்லும்போதெல்லாம்
நின்று திரும்பிப்
பார்க்கச் செய்கிறது!

ஒருவேளை
நீ திரும்பவந்து
எனக்கெனக்
காத்திருப்பாயோ என்று?

நீ, நான் மற்றும் நம் காதல்

நமக்காகக் காதலா
காதலுக்காக நம்மையா
எப்படிப் படைத்தான்
இறைவன்?
எப்படி இருந்தாலும்
நமக்காகக் காதலும்
காதலுக்காக நாமுமாய்த்தான்
இருக்கின்றோம்!
உனைத் தீண்டும்போதெல்லாம்
கன்னம் சிவக்கிறாயே!
நான் தொட்டுவிடக் கூடாதென்று
எச்சரிக்கைச் சின்னமா?
வியந்து கேட்டால்
இன்னும் சிவக்கிறாய்!
"ச்சீ போடா" என்கிறாய்!


அணைப்பின் சுகம்
அவ்வப்போது தருகிறாய்!
எப்போதும் கிடைக்குமா
என்றால்
"போடா மடையா"
என்று
பொய்க்கோபம் காட்டி
இன்னும் இறுக
அணைத்துக்கொள்கிறாய்!
கொள்கைப் பிடிப்பில்
உறுதியாய்த்தான் இருக்கிறாய்!

நேசம் என்றால்
என்னவென்று
நெஞ்சில் சாய்ந்து
கேள்வி கேட்கிறாய்?
அடி! மடப் பெண்ணே!
நீ என் மேல்
காட்டுவதன் பெயர்தானடி
நேசம்!
அருகில் இருக்கும்போதும்
இமைக்காமல் பார்க்கிறாய்!
தொலைவில் நகர்ந்துவிட்டால்
விழிகளால் தேடுகிறாயே!
இதுதானடி நேசம்!
இதற்குப் பெயர்தானடி
காதல்!


அப்படியும்
உனக்குப் புரியவில்லை
என்றுதானே
உருவம் கொடுத்து
விளக்கி இருக்கிறேன்!
இதோ உன் நேசம்!
இதோ நம் காதல்!
உன் மடியினில்
உறங்குதடி!
உருவம் இல்லாமல்
நம் இருவருக்குள்ளும்
இயங்கி வந்த
நம்மை இயக்கி வைத்த
அந்த
உன்னதமான காதல்!

ஈழத்தமிழன் - எம்மினத்தவனே! (1)

வீழ்பவன் அங்கே!
எம்மினத்தவனே!
மாள்பவன் அங்கே!
எம்மினத்தவனே!

ஆயுதம் கொடுத்தவன்
எவனெனக் கண்டால்
ஐயஹோ கொடுமை!
அவனோ எம்மிடத்தவனே!

ஐய்யோ! ஐய்யோ!
பாதகம் புரிந்தோம்!
இனியும் வேண்டாம்!
நிறுத்துக உதவியை!

அகதியாய் வந்தால்
அவலமாய் வாழ்வு!
சிங்கள வீரர்க்கு
சிறப்புப் பயிற்சிகள்!

என்னே கொடுமை!
என்னே விந்தை!
நம்மினத்தவர்க்கே
நாமிழைத்த கொடுமை!

ஐய்யோ! ஐய்யோ!
பாதகம் புரிந்தோம்!
இனியும் வேண்டாம்!
நிறுத்துக உதவியை!

எங்கள் உறவுகள்
உதிர்க்கும் உதிரம்!
இனியும் பொறுத்திட - எம்
இதயமும் வெடித்திடும்!

அரசுகள் முயன்றே
அமைதியைக் காப்பீர்!
எம் உறவுகள்
பிழைக்க
அவர்தம்
உரிமைகள் உடைமைகள்
அனைத்தையும் காக்க
எம் குரல் ஒலிக்கும்!
நித்தமும் இங்கே!

இவ்வொரு குரலோசை
ஓய்ந்து போகலாம்!
எம் உயிர்களின்
ஓசை
தேய்ந்திடலாமோ!
தமிழரின் ஓசை
தாழ்ந்திடலாமோ!

விரைவில் ஒலிக்கும்!
வெற்றியின் முரசு!
எம் தமிழினம்
ஜெயிக்கும்!
படைத்திடும் அரசு!

மழைக்கால இரவுப் பொழுது

ஒரு மழைக்கால
இரவுப் பொழுது
மறக்காத உன்
நினைவுகள்

விழித்திரையில்
ஈரம் உலர
இன்னும் சிறிது
நேரமாகலாம்!

கொதித்திருந்த
உள்ளத்தில்
இப்போது
அமைதியான
ஜதிகளாய்
உன்
கெஞ்சிய வார்த்தைகள்!

முகம் பார்த்து
நீ
கேட்டாய்!
உன்னை மறந்துவிடுமாறு!

என் உயிர்
பார்த்துக்
கேட்கத்
துணிவிருந்ததா உனக்கு?

கொட்டும் கண்ணீருடன்
தலை குனிந்து
திரும்பிச் சென்றாய்!

என்றேனும் ஒருநாள்
என்னை நீ
நினைவு கூறக்கூடும்!

அதற்காகவேனும்
எடுத்துக் கொள்
என் நினைவுகளை
எங்கேனும் உன்
இதயத்தில் ஒரு
மூலையில்!

26 : அன்னை தரும் சீதனம்!

நான் தனிமையை

உணர்ந்த நேரம்

எனைத் தத்தெடுத்த

தங்கை நீ!



முன்னேழு ஜென்மங்களும்

தொடர்ந்து வந்த சொந்தமென

இந்நாளில் எனக்குவந்த

தங்கையெனும்

நங்கையும் நீ!



உனை

மணமகளாய்க்

கண்ட நாளில்

நானடைந்த மகிழ்ச்சியென்ன!

அன்னையெனக் காணும்

நாளும் இன்று அருகிலென

அறிகையிலே

என் உள்ளம் கொண்ட

உவகையெல்லாம்

இவ்வரிகள்

எடுத்துச் சொல்லிடுமா?



அண்ணனெனக்

கண்டவன் நான்! - இன்று

உன் அன்னையாய்க்

காணுகிறேன்!

அளவிலாத மகிழ்ச்சிதனை

ஆசை நெஞ்சில்

பூணுகிறேன்!



மங்களமாய்

வளைகாப்பு

என் மனக்கண்ணில்

தோன்றுகிறது!



பெரியோர்கள்

ஆசியுடன்

பூமாலை நீ சூடி

நெற்றியிலே சந்தனமும்

கைநிறைய

வளையல்களும்

அணிந்திடும்

காட்சி இன்று

என் கண்களிலே

தெரிகிறதே!



தோளில் நான்

சுமந்து கொள்ள

உன் பிள்ளைக்குச்

சோறூட்ட

"தோ மாமா பாரு..

ஆ காட்டு"

என்று அபிநயம்

செய்வாயோ!



அளவிலாத

ஆனந்தம்

என் நெஞ்சில்

பொங்கியெழ

ஆனந்தக் கண்ணீர்தான்

இவ்வரிகளாய் வழிகிறதோ!



அண்ணன் தரும்

சீதனமாய் - இன்று

தருகின்றேன் ஆசிகளை!

அண்ணன் தரும்

சீதனமா இவ்வரிகள்?

இல்லை இல்லை!

உன்

அன்னை தரும்

சீதனங்கள்!



-------------------------------------------------------------------------------



மணநாள் வாழ்த்துப் பாடலின் வரிகளை இப்போது நினைவு கூர்ந்தேன்.

"இந்த அண்ணன் தோளில் தவழ - ஒருமழலை வேணும் மகிழ!"

25 : கடந்து போகும் காலங்கள்

போ என்று
சொல்லாவிடினும்
கடந்து போய்க்கொண்டுதானிருக்கின்றன
காலங்கள்!

நாம்
விரும்பாவிடினும் கூட!
நம்
நினைவுகளைச்
சுமந்த வண்ணம்!

24 : வாங்கி வந்த சாபம்!

கருவின் உள்ளிருந்தே
நான் கத்தியிருப்பேன்
என்று தோன்றவில்லையா?

உனக்குள்ளேதானே
இருந்து வந்தேன்!
என் வலியை நீ
உணர வில்லையா?

பெற்றெடுத்துப் போட்டிருந்தால்
ஒரு நாளேனும்
நீயும் என் உயிர்தானடி
என்று உச்சிமுகர்ந்து
கொஞ்சியிருப்பாயோ!

பெரிய மனுஷியானதும்
கன்னங்களில் சந்தனம்பூசி
நெட்டிமுறித்துப்
போட்டிருப்பாயோ!

மாமியார் வீடு செல்கையில்
என் முகம் சாய்த்து
அழுவதற்கு உன்
தோள்கள் தந்திருப்பாயோ!

சந்தோஷமாக இருக்கிறாயா?
எத்தனை மாசமென்று
என் கணவரும் அறியாமல்
என்னைக் கேட்டிருப்பாயோ!

அம்மா! உன்
வயிற்றிலிருந்து நான்
உயிரோடு வரக்கூடாதென்று
சாபம் வாங்கி வந்தேனோ?

கருவறையே
கல்லறையாகும்!
அல்லது
குப்பைத்தொட்டியே
சேலைத்தொட்டிலாகும்!

பெண்ணாக உருவாகும்
எங்களுக்கு
மட்டும் ஏன் இப்படி?

உந்தியது : ஏன்? - வெட்டிப் பயல்

நிம்மதியாய் வாழ...!

சமாதானப்
புறாக்கள்
இப்போதுதான்
சளைக்காமல்
பறக்க வேண்டும்..!

இறக்கை
ஓய்ந்ததென்று
அவை
இளைப்பாற
அமர்ந்துவிட்டால்
மனித நேயங்கள்
இங்கு
மரிக்கத் துவங்கி விடும்.

கண்ணீர் விட்டுக்
கண்ணீர் விட்டே
தண்ணீர் தேசமாகிப்
போனது
எங்கள் பூமி...!

நாங்கள்
நிம்மதியாய்
உறங்க முடிவது
மயானத்தில்
மட்டும்தானா?


மீண்டுமொருமுறை
வேண்டாம் - இங்கு
வேட்டுச் சத்தங்கள்..!

நிசப்தங்களுடனேயே
நாங்கள்
நிம்மதியாய்
இருந்துவிட்டுப்
போகிறோம்...!

(இது ஒரு மீள் பதிவு - ஜனவரி 21 2006 ல் பதிவிடப்பட்டது)

23 : குறும்பு

சமையற் பொழுதினில்
சடுதியில் நுழைவாய்!
சத்தம் இன்றியே
சட்டெனத் தொடுவாய்!

விசுக்கென திரும்பினால்
விலகியே நகர்வாய்!
வம்பாய் நீயும்
கரம்பிடித்திழுப்பாய்!

மடியினிற் சாய்ந்தெனை
மயங்கிடச் செய்வாய்!
விரல்களை நீட்டி - என்
முகம்தனைத் தொடுவாய்!

தழுவிட நினைத்தே
தவிப்பாய் வருவாய்! - நான்
தழுவிட நினைத்தால்
தவிர்ப்பாய் நகர்வாய்!

என் இதழினில்
இச்சென்று
முத்தங்கள் பெறுவாய்!
எனக்கொன்று கேட்டால்
ஏளனம் செய்வாய்!

உன் குறும்புகள்
அனைத்தும்
கரும்புகள் எனக்கு!
சிறிதே குறையினும்
ஏக்கங்கள் பிறக்கும்!

என் கரு
சுமந்த
என் உயிர் நீயே!
உன் குறும்புகளாலே
உயிர் தருவாயே!

டிசம்பர் மாத தேன்கூடு போட்டிக்கு

22 : இலவசமாய்!

கடந்து செல்கையில்
கண்கள் பார்த்தேன்
இலவசமாய்
சில சிமிட்டல்கள்!

பார்வையைக் கொஞ்சம்
தருவாய் என்றேன்!
இலவசமாய்
கொஞ்சம் புன்னகை தந்தாய்!

புன்னகை கொஞ்சம்
கடனாய்க் கேட்டேன்!
இலவசமாய்க் கொஞ்சம்
பூக்கள் தந்தாய்!

பூக்கள் கொஞ்சம்
தூவிடு என்றேன்!
இலவசமாய் உன்
சிநேகம் தந்தாய்!

சிநேகமும் எனக்கு
போதாதென்றேன்!
இலவசமாய் கொஞ்சம்
வெட்கம் தந்தாய்!

வெட்கம் உனக்கு
அழகு என்றேன்!
இலவசமாய் நீ
காதல் தந்தாய்!

காதலால் நானும்
மகிழ்ந்திருந்தேனே!
இலவசமாய்க்
கல்லறை
ஏனடி நீயும் தந்தாய்?

நினைவினைக் கொடுத்த
இறைவா நீயும்
இலவசமாய்
மறதியைக் கொடுத்தால்
குறைந்தா போவாய்?

21 : மரணம்

என் வீட்டு வாசலில் நின்று
மெல்ல எட்டிப் பார்க்கிறது!

மரப்பாச்சி பொம்மையுடன்
விளையாடிக் கொண்டிருந்தேன்!
சென்று வா! பிறகு பார்க்கலாம்!
என்றேன்!

இப்போது வரலாமா?
குரல் கேட்டுத் திரும்பினேன்!

இப்போதுதான் மீசை அரும்புகிறது!
இன்னொரு நாள் வா பார்க்கலாம்!
என்றேன்!

"இன்று வசதி எப்படி?" என்று
என்னைப் பார்த்து கண் சிமிட்டியது!

அடடா!
இப்போதுதானே
காதலிக்க தொடங்கியுள்ளேன்!
ஆகாது! ஐயா! ஆகாது!
என்றேன்!

வேலை தேடி வேலை தேடி
அலுத்துப் போய் அழைக்கிறேன்!
"இன்னும் நீ வாழ வேண்டியுள்ளது!"
அப்புறம் பார்க்கலாம்!
என்றது!

கண்ணெதிரே காதலிக்கு
கல்யாணம் ஆகிறது!
தேடிப் பார்க்கிறேன்!

"தேடாதே! இன்னும்
நேரன் இருகிறது'
என்கிறது.

குடும்பச் சுமை தாங்கியே
முதுகில் கூன் விழுந்த நிலையில்
கேட்டுப் பார்க்கிறேன்!

"இல்லை! இல்லை!
இன்னும் கொஞ்சம்
வாழ வேண்டும் நீ"
என்றது!

சொந்தங்கள்
யாரென்று தெரிந்தாயிற்று!
நல்லது கெட்டது அறிந்தாயிற்று!
உலகம் இப்போது புரிந்தாயிற்று!
அல்லல்களும் அவமானங்களும்
இலேசாயின!

இப்போது நான்
வாழ நினைக்கிறேன்!

"என்ன கற்றுக் கொண்டாய்?
இதுவரை? " - என்றது.
மரணம்
"நான் முடிவு செய்வதல்ல"
என்றேன்.

"வாழ்க்கையைக் கற்றுக்
கொண்டாய்!
வந்த வேலை முடிந்தது!
புறப்படு"
என்றது!

20 : வளர் சிதை மாற்றம்!

வாழ்க்கை
கொஞ்சங் கொஞ்சமாய்
நகரத்தான் வேண்டும்!

நேற்றைய வாழ்வு
இன்றைய அசை!
இன்றைய வாழ்வு
நாளைய அசை!

தினம் தினமும்
மாற்றங்கள்
நம்முள்ளே
நிகழத்தான் வேண்டும்!

பழையன கழிந்தால்தானே
புதியன புகுவதற்கு!

குழந்தைப் பருவத்து
கும்மாளங்களும்
அடலசென்ட் பிராயத்து
அநியாய சேட்டைகளும்
மீசையோடு சேர்ந்து
மனதில் முளைத்த
கள்ளத் தனங்களும்

படிப்பை முடித்துவிட்டு
பணி தேடும் காலங்களில்
காணாமல்தான் போயிருக்கும்!

போகட்டுமே!
மனதில்
அசை போட்டபடியே
நிகழ் காலம்
அனுபவிப்போம்!

வாழ்க்கை
கொஞ்சங் கொஞ்சமாய்
நகரத்தான் வேண்டும்!

19 : உனக்காய் வருந்துகிறேன்!

என் காதல்
கடிதத்தை
வாங்க மறுத்த
என் தோழிக்காய்
இப்போது வருந்துகிறேன்!

அழகான
கவிதையொன்றை
வாசிக்கத் தவறிவிட்டாள்!

18 : கொஞ்சம் நில்லடி என்னவளே!

விடியட்டும் விடியட்டும்னு பார்த்திருந்தேன்!
எப்பவோ விடிஞ்சதுன்னு சொன்னாங்க!
கண்மணி உனக்கெனக் காத்திருந்தேன்! -நீ
கைப்பிடிச்சது அடுத்தவனைன்னு சொன்னாங்க!

உன் மனசில் யாருன்னு அறியாம
உன் விருப்பம் ஏதும் தெரியாம
இதுநாள் வரையிலும் காத்திருந்தேன்
இலவு காத்தகிளி கதையாச்சு!

கொஞ்சம் நில்லடி என்னவளே! - நான்
கேக்கறேன் அதையும் தந்துட்டுப் போ!
அடுத்தவன் தாலிய சுமக்கறவ - என்
இதயத்தை ஏந்தான் சுமக்கனுமோ?
எறிஞ்சிடு அதையும் எங்கிட்டயே!
எறியற நெஞ்சினில் தாங்கிக்கறேன்!

இறைவனின் கணக்கு இதுவானால்
அதை மாற்றுவதென்பது முடியாது!
உனைச் சொல்லி ஏதுக் குத்தமில்லை!
எல்லாம் என்னோட தலையெழுத்து!

17: நானும்......!

திருமணப் பதிவேட்டில்
அவளுடன் கையொப்பமிட்டேன்
நானும்... சாட்சியாய்!

16 : எப்படிப் புரிய வைப்பது?

வீசி எறிந்த
ரொட்டித் துண்டை
ஓடிச் சென்றெடுத்தேன்!

போட்டியென எண்ணி
கடித்துக் குதறியது
நாய்!

எப்படிப் புரிய வைப்பது?
அது
விஷம் தோய்த்த ரொட்டியென்று!

15 : நல்ல காலம் பொறக்குது!

நல்ல காலம் பொறக்குது!
நல்ல காலம் பொறக்குதுன்னு
நடுச் சாமக் கோடங்கி
நல் வாக்கு கேளுமய்யா!

நாலு வருசமா
நாதியத்துப் போய்க்கெடந்த
சுடுகாட்டுப் பாதைக்கொரு - புதுத்
தார் ரோடு கிடைக்குதய்யா!

மாத்துத் துணியில்லேன்னு
மூனு வருசமா
மூக்காயி அழுதகுரல்
பட்டணத்தில் கேட்டுருச்சாம்!
பறந்து வருகுதய்யா
பார்சலிலே பருத்திச் சேலை!

கத்தரி வெயிலிலே
கருகிப் போன வெள்ளாமைக்கு
கண்கலங்கி நின்னதுக்கு
கடன் கொடுக்க வாராங்க!

அரை வவுத்துக் கஞ்சிக்கே
ஆலாய்ப் பறந்த சனம்
வவுராறச் சாப்பிடத்தேன்
வருகுதய்யா பிரியாணி!

பட்டனத்துச் சட்டசபை
பதவிக்காலம் முடிஞ்சிடுச்சாம்!
படியேறி வாராங்க
பாவி மக்கா ஒட்டுக் கேக்க!

14 : உன்னை நீயே அழித்துக் கொள்வதா?

சிறகுகள் உடைந்ததென்று
எந்தப் பறவையும்
தன்னைத் தானே
அழித்துக் கொள்வதில்லை!

காம்புகள் உதிர்ந்ததற்காய்
எந்தச் செடியும்
தன்னைத் தானே
சாய்த்துக் கொள்வதில்லை!

ஆங்காங்கே நிகழும்
பேரழிவுகளுக்காக - ஞாலம்
தன் இயக்கத்தை
நிறுத்திக் கொள்கிறதா என்ன?

தேர்வில் தோற்றதற்கா
உன்னை நீயே
அழித்துக் கொள்கிறாய்?

உன்னை நீ
அழித்துக் கொள்ளும்
உரிமையை
யார் உன்னிடம் கொடுத்தது?

வாழ மட்டுமே
உரிமை உனக்குண்டு!
சாவதற்கல்ல!

தேர்வுகளா உன்
வாழ்க்கையைத் தீர்மானிக்கும்?
அவை உன் தகுதியை
மட்டுமே தீர்மானிக்கும்!

தகுதிகளா உன்
வாழ்க்கையைத் தீர்மானிப்பவை?
உன் நம்பிக்கைதானே
அதைத் தீர்மானிக்கும்!

பள்ளிப் பாடத்துத்
தோல்விக்காய்
மரணத்தைத் தழுவுகிறாயே!
போராட்டங்கள்தானே
வாழ்க்கைப் பாடம்!
அதில் நீ தோல்வியுறலாமா?

நேற்றைய வரலாறு
எப்படியோ போகட்டும்!
நாளைய வரலாறு
உன்னால் உருவாகட்டும்!

எழுந்து வா!
நீ சாதிக்க
இன்னும்
எத்தனையோ
இருக்கிறது!